قوله : و ابنه : يعنى و زوجة ابنه . ضمير در [ ابنه ] بزوج راجعست . مؤلف گويد : اگر عروس انسان همسر وى را شير داد زن بوى حرام شده و نكاح باطل مىگردد زيرا پس از تحقق رضاع زن دختر رضاعى شخص مىشود . قوله : و اخيه : يعنى و زوجة اخيه . ضمير در [ اخيه ] به زوج عود مىكند . مؤلف گويد : اگر زن برادر انسان همسر وى را شير داد نكاح باطل و زن بر وى حرام مىگردد و جهتش آنست كه پس از تحقق رضاع زن برادرزاده و شوهر عموى رضاعى او مىگردد . قوله : بلبنهم : يعنى مادر به لبن پدر و زوجه پدر به لبن پدر و زوجه ابن بن لبن پسر و زوجه برادر به لبن برادر شير دهند . قوله : زوجته : مفعول است براى [ ارضعت ] و ضمير مجرور در آن بزوج عود مىكند . قوله : و لو ارضعت كبيرة الزوجتين صغيرتهما : ضمير در [ صغيرتهما ] به زوجتين عود مىكند . قوله : حرمتا ابدا : ضمير تثنيه به [ زوجتين ] عود مينمايد : مؤلف گويد : وجه حرمت هردو اينست كه :